Rozdział 6

-Hej, co się stało?-usłyszałam głos za plecami, na co momentalnie się obróciłam i ujżałam zmartwioną twarz chłopaka, z którym spędzałam czas w klubie.

-Yyy... nie, nic...przepraszam, że zepsułam tą miłą chwilę...

-Ej, nic nie zepsułaś, jak by nic się nie stało to byś przecież nie wyszła tak szybko i ja nie ujżałbym łez na tych przepięknych policzkach-uśmiechnął się do mnie ukazując urocze dołeczki.

-Naprawdę, dzięki za troskę, ale nie przejmuj się mną, po prostu... nie mam ochoty już tańczyć... więc może ja.... dzięki za taniec i.... cześć- powiedziałam,jąkając się. Nie wiedząc co dalej powiedzieć, trochę zakłopotana obróciłam się i zaczęłam iść w niewiadomym kierunku, lecz nagle chłopak podbiegł do mnie, złapał  za nadgarstek, a ja zwróciłam się lekko zaskoczona tym  gwałtownym  ruchem z jego strony.

-Nie wiesz, że niebezpiecznie jest wędrować samemu, nocą i tymi ciemnymi uliczkami... –powiedział ściszonym głosem, na co ja wymiękłam- pójdę z tobą!-wypalił po chwili ciszy

-Co?!-ocknęłam się  nagle z transu w jaki wprowadzała mnie barwa jego głosu i... „Chwilę Mel!! Obudź się ty go nawet nie znasz, nie wiesz czy to nie jest jakiś zły koleś, który spotyka dziewczyny w klubie, a potem uwodzi je i wykorzystuje! Ogarnij się!” pomyślałam szybko-Wiesz co, to chyba nie jest najlepszy pomysł, przecież my się nawet nie znamy...

-Właśnie!No tak, przepraszam...-wyciągnął ku mnie rękę w geście powitalnym- Jestem Liam- przedstawił się na co ja zareagowałam chichotem

-A ja Melanie, miło mi...-lekko uśmiechnęłam się, ściskając umięśnioną dłoń chłopaka

-Mi również... to... już się znamy, więc co idziemy?-zapytał patrząc mi w oczy z wyczekiwaniem

-Hmmm... no nie wiem...

-Nie chcę żebyś szła sama, znam jedno fajne  miejsce, gdzie można pogadać

-No dobra... w sumie możemy się przejść-nowy znajomy uśmiechnął się szeroko, a następnie wskazał mi drogę i dorównał kroku.

***

-Mieszkasz tu?-zapytał podczas gdy chodziliśmy po szarym, brukowym chodniku

-Yyy...tak, znaczy nie dawno się wprowadziłam i dopiero zapoznaję się z Londynem-odpowiedziałam przesuwając nogi po ciemnym podłożu

-A gdzie wcześniej mieszkałaś?-kolejne pytanie padło z jego ust

-W Polsce...

-Z rodziną?

-Nie-odpowiedziałam szybko-Właściwie czemu cię to tak interesuje?

-Tak po prostu... chciałbym cię poznać, wiesz nie co dzień spotykam takie urocze, mądre oraz przepiękne dziewczyny- uśmiechną się do mnie-do tego jeszcze świetnie tańczące

-Dziękuję... nie musisz mnie tak komplementować-Powiedziałam, choc tak naprawdę sprawiało mi to przyjemność-Ty też całkiem nieźle radzisz sobie na parkiecie

-Tylko w tedy, gdy mam cudowną partnerkę-tym razem to ja się uśmiechnęłam

-Może teraz ty opowiesz mi coś o sobie, co?-tym razem to ja zapytałam

-Hmm...urodziłem się w Wolverhampton, ale potem przeprowadziłem się do Londynu i tam poznałem czterech naprawdę świetnych chłopaków, z którymi gram w zespole, ponieważ zarówno ja jak i oni kochamy muzykę.-Zakończył swój krótki monolog

-Muzyka...ja też ją uwielbiam..

-Grasz na jakimś instrumencie?- popatrzył na mnie z zaciekawieniem

-Na gitarze... i czasami lubię pośpiewać-odpowiedziałam miło

-Może chciałabyś przyjść jutro na naszą próbę, posłuchasz nas, jestem ciekawy czy ci się spodoba..co ty na to?- zaproponował

- Nie wiem, nie znamy się jeszcze za dobrze, a mi...

-A tobie na pewno się spodoba-dokończył za mnie

-Hahah śmieszny jesteś, no dobra, na pewno będzie fajnie- wyciągnęłam z torebki małą karteczkę i napisałam na niej swój numer telefonu- proszę- uśmiechnęłam się i podałam chłopakowi kawałek papieru- do zobaczenia!- ruszyłam w stronę klubu, pod którym stał samochód Ricka, lecz zanim zdążyłam zrobić trzy kroki Liam podbiegł do mnie i zaproponował:

-Może cie podwiozę?- zaskoczył mnie tym pytaniem

-Yyyy... nie dzięki, nie kłopocz się, znajomy mojej przyjaciółki obiecał, że nas odwiezie, więc  naprawdę nie trzeba

-Nalegam...-był nieugięty

-dobra, okej- zgodziłam się, w końcu to przecież bardzo miło z jego strony

*Następnego dnia*

-Hej, czemu się tak wystroiłaś? Idziesz na randkę?- zapytała Emily, widząc jak przeglądałam się w lustrze i robiłam makijaż

-Nie.... no może jakby...-odpowiedziałam przyjaciółce – a w ogóle, o której wczoraj wróciłaś, bo nie słyszałam jak otwierałaś drzwi

-Hahaha,  jak wróciłam ty już spałaś więc nie chciałam cię budzić, to było jakoś przed 3 nad ranem....

-To nieźle zaszalałaś, podziwiam cię za to, że po tak małej ilości snu masz tyle energii

-Naprawdę świetnie spędziłam czas z Rick-iem, a poza tym  podczas gdy się ubierałaś zdążyłam wypić już kawę, właśnie zapomniałabym jak wczoraj wróciłaś do domu? Martwiłam się o ciebie.

-Przecież wysłałam ci wiadomość, gdy byłam w domu

-Wiem, dlatego gdy ją przeczytałam, uspokoiłam się. To powiesz mi w końcu co wczoraj robiłaś i jak znalazłaś się w mieszkaniu?

-Załatwiłam sobie podwózkę, a poza tym to nie jest takie ważne...

-Czyli poznałaś kogoś?- w jej oczach pojawiło się zaciekawienie, a mina przybrała kształt trochę podejrzliwej

-Wiesz co, może później ci opowiem, a teraz muszę już iść, niedługo wrócę- powiedziałam  do brunetki widząc jak na moim telefonie pojawiła się wiadomość od Liama. Ubrałam buty,  nałożyłam na siebie płaszcz i ostatni raz spojrzałam w lustro wprowadzając w mój wygląd małe poprawki. Następnie pożegnałam się z przyjaciółką, wzięłam torebkę i wyszłam na klatkę schodową zmierzając ku windzie. Gdy wyszłam  na dwór od razu zauważyłam duży, srebrny samochód, taki sam jakim wczoraj jechałam do domu. Chwilę później mój wzrok padł na opierającego się o maskę samochodu i czekającego na mnie chłopaka. Na jego widok moje kąciki ust uniosły się lekko w górę, a nogi przyspieszyła tępa, tak więc chwilę później stałam już naprzeciwko znajomego.

-No hej śliczna, jak tam?

-Dziękuję, bardzo dobrze, a u ciebie?

-Jeszcze lepiej, zwłaszcza, że zgodziłaś się pojechać ze mną - zapraszam –obdarzył mnie uśmiechem i otworzył drzwi ze strony pasażera

-To co, jedziemy?- zapytał siadając na swój fotel i wkładając kluczyki do stacyjki

-Pewnie, już nie mogę się doczekać.

Po ok. 15 minutach silnik pojazdu ucichł. Staliśmy pod sporym studiem, w którym miałam spędzić najbliższy czas.

-Chodźmy-zaproponował Liam, na co razem wysiedliśmy z samochodu i ruszyliśmy w stronę budynku.

W środku wszystko prezentowało się bardzo ładnie i profesjonalnie. Weszliśmy do długiego korytarza i nagle chłopak zatrzymał się przed brązowymi drzwiami.

-Gotowa?- spojrzał na mnie

-Jasne-odpowiedziałam, na co ten otworzył wejście i moim oczom ukazała się czwórka zabawnych chłopaków

-Hej ludzie, mamy gościa!- powiedział głośno Mój towarzysz, by pozostali zwrócili na nas uwagę- chłopaki- powiedział- to jest Melanie, a to są-zwrócił się do mnie-właśnie moi przyjaciele: Louis, Niall, Zayn i...

-HARRY?!!  

---------------------------------------------------------------------------------

Kochani, 

strasznie, strasznie przepraszam Was, że tak długo nie pisałam. Mogę się wytłumaczyć tym, że październik to był dla mnie trochę ciężki miesiąc, i nie miałam prawie w ogóle czasu na pisanie. Obiecuję Wam, że w listopadzie pojawi się jeszcze kilka rozdziałów. Za wszystkie błędy przepraszam.   

Komentujcie,

Weris<3

Rozdział 5

*Emily*

-To opowiadaj, co to za przystojniak, z którym gadałaś w sklepie?-zapytała podekscytowana Mel, gdy po rozpakowaniu zakupów usiadłyśmy na kanapie

-Aaa... nic takiego, po prostu miałam drobny upadek między regałami i kilka rzeczy mi pospadało i Rick pomógł mi je zbierać...

-A wymieniliście się numerami telefonów?

-Nie....niestety nie zdążyliśmy....

-Szkoda...przykro mi..

-Nie szkodzi mam nadzieję, że jeszcze kiedyś go spotkam

-Oby, trzymam kciuki. Chcesz kawę?

-Jasne-odpowiedziałam i dziewczyna poszła do kuchni przygotowywać napój.

-Ej, mam pomysł, może jutro wybierzemy się do jakiegoś salonu? Musimy w końcu wybrać samochód...-zaproponowała moja przyjaciółka przynosząc kubki z gorącą cieczą do salonu

-Wiesz co to dobry pomysł.  W tym tygodniu  możemy gdzieś pojechać.

*Kilka dni później*  

-Wstawaj! No wstawaj śpiochu!-słyszałam przez sen, ale nagle ktoś mocno uderzył mnie poduszką

-Ałł!- no oczywiście, to przecież mój zapasowy budzik Emily!

-Nareszcie, myślałam, że będę musiała użyć ostatecznych środków...

-Czyli?

-No wiesz...łaskotki, ewentualnie szklanka z zimną wodą-odpowiedziała moja przyjaciółka, na co obie się zaśmiałyśmy-Zrobiłam śniadanko!-pochwaliła się

-Fajnie, a już chciałam wstawać-zachichotałam na co ta zrobiła obrażona minę-Ej, żartuję..-uśmiechnęłam się do niej...podziałało

-Dobra, chodź do kuchni, tak naprawdę to zrobiłam kanapki i to chyba jedne z nielicznych rzeczy, które mi wychodzą w kuchni...

Rzeczywiście, dziewczyna miała rację, posiłek wyglądał smakowicie.

-To co jedziemy dziś do sklepu wybrać jakiś samochód?

-Jasne, to dobry plan na dzisiaj

Jakieś pół godziny później byłam już gotowa, więc razem pojechałyśmy taksówką do sklepu samochodowego.

*Emily*

Weszłyśmy razem z Mel do środka i zaczęłyśmy oglądać  auta. W pewnym momencie podszedł do nas chyba doradca

-Mogę paniom w czymś pomóc?-  usłyszałam znajomy głos na co od razu zwróciłam się w stronę chłopaka.

-Nie dz....o jeny, cześć  Rick co ty tu robisz?-zapytałam uśmiechając się

-To jest salon mojego ojca, pracuję tu-odwzajemnił uśmiech

-Jak miło cię widzieć

-Ciebie również

-A tak, to jest moja przyjaciółka Melanie-przedstawiłam znajomemu moją towarzyszkę

-Jestem Rick-Uśmiechnął się i podał rękę mojej przyjaciółce

-Miło mi-ona zrobiła to samo

-Może pomogę wam coś wybrać?-zaproponował i następnie zaczął przedstawiać nam ciekawe modele.

Po długich zastanowieniach razem z moją przyjaciółką wybrałyśmy białą TOYOTĘ. Po podpisaniu wszystkich papierów miałyśmy już wychodzić, lecz ktoś złapał nas w drzwiach

-Już drugi raz, to nie może być przypadek-zobaczyłam uśmiechniętą twarz Ricka-Może razem z twoją przyjaciółką wybralibyśmy się dzisiaj do klubu?-zaproponował, na co ja zaśmiałam się cicho-Czyli będę pod waszym domem ok. 20.00. Do zobaczenia-ostatni raz obdarzył mnie promiennym wyrazem twarzy a następnie wrócił do salonu

-Ale super, czyli szykuje ci się randka-powiedziała radośnie Mel

-No właśnie, a ty idziesz razem z nami, też zostałaś zaproszona

-Ale ja...

-Przestań, idziesz i koniec, może akurat poznasz kogoś

-Nie...wiesz co to nie jest najlepszy pomysł-momentalnie posmutniała

-Nawet o tym nie myśl, zapomniałaś już czemu tu przyjechałaś?

-Żeby zacząć od nowa...

-No właśnie, czyli idziemy do domu i szykujemy

-Masz rację musisz w końcu oczarować Ricka-powiedziała Melanie na co obie się zaśmiałyśmy, następnie wsiadłyśmy do taksówki jadąc w stronę naszego mieszkania.

*Kilka godzin później*

-Wyglądasz ślicznie!-mówiła do mnie przyjaciółka

-Na pewno?-cały czas nie byłam pewna co do mojego wyglądu

-Tak! Naprawdę!

-Dobra, a teraz ty się pokaż-chciałam w końcu ją zobaczyć

-Może być?-zapytała niepewnie

-Wyglądasz...-w tym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi-To pewnie Rick, na pewno dobrze wyglądam

-Taaak naprawdę, a teraz chodźmy już-popędziła mnie na co wyszłyśmy z mieszkania i zeszłyśm do czekającego na nas Ricka

-Wow! Dziewczyny wyglądacie świetnie

-Dzięki, ty też całkiem nieźle-odpowiedziałam

-Zapraszam-udał gentlemana i otworzył nam drzwi auta, następnie zamykając je obdarzył moją osobę uroczym uśmiechem-No to jedziemy!-wsiadł na miejsce kierowcy i ruszył

*Melanie*

Całą drogę Emily z Rickiem flirtowali i chyba zapomnieli o moim istnieniu, ale nie miałam in tego za złe widać że naprawdę wpadli sobie w oko. Po ok.15 minutach stanęliśmy pod oświetlonym klubem, z którego wydobywała się głośna i idealna do tańca muzyka.

-To jeden z najfajniejszych klubów jakie są w Londynie-powiedział Rick, po czym wysiedliśmy z samochodu i udaliśmy się do wejścia.

W środku było sporo ludzi, Emily i Rick od razu zaczęli tańczyć a ja nie wiedząc co ze sobą zrobić podeszłam do baru i usiadłam na wysokim krześle. Siedziałam tak wgapiona bezsensownie w pustą szklankę po wcześniej zamówionym napoju, gdy nagle ktoś do mnie podszedł

-Postawić ci drinka?-zapytał nieznajomy. Spojrzałam na niego i lekko się uśmiechnęłam

-Yyy...tak, jasne-powiedziałam niepewnie lekko zawstydzona, chłopak usiadł obok mnie i zamówił dla nas dwa napoje

-Dlaczego taka piękna dziewczyna siedzi sama przy barze, zamiast bawić się w najlepsze ze swoim partnerem-powiedział, na co ja zaśmiałam się cicho

-Przyszłam tu sama, znaczy z moją przyjaciółką, ale ona..-popatrzyłam w stronę Emily, która w tej chwili szalała razem z Rickiem-...nieważne...

-O..przyszłaś tu sama....skoro tak, to mogę prosić?-zapytał i uśmiechnął się do mne na co ja poczułam rumieńce na policzkach

-Jasne-uśmiechnęłam się. Chłopak był naprawdę uroczy.

Tańczyliśmy nie wiem ile...długo, ale mi to w ogóle nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie-w towarzystwie nieznajomego czułam się bardzo przyjemnie. Od dawna nie bawiłam się tak dobrze...

Nagle DJ włączył wolniejszy kawałek. Chłopak nieśmiało objął mnie w talii, a ja założyłam mu ręce na szyi i położyłam głowę na jego ramię. Kołysaliśmy się wolno...to było bardzo miłe uczucie, lecz.... momentalnie coś we mnie zaskoczyło: poczułam się jak przed paroma miesiącami, w głowie ukazał mi się obraz przedstawiający uśmiechniętą twarz...Johna. On był szczęśliwy, ja też, byłam najszczęśliwszą dziewczyną na świecie i myślałam, że tak będzie już zawsze... łzy napłynęły mi do oczu, nie wytrzymałam... popatrzyłam jeszcze tylko przelotnie na nieznajomego, a następnie zrozpaczona wybiegłam z budynku...

----------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że długo nie pisałam, ale jest szkoła, więc.... wszystko mówi za siebie:) 

Mam nadzieję, że komuś się spodobało, jeśli tak to komentować. Następny rozdział postaram się dodać szybciej...

Weris <3

Rozdział 4

*Następnego dnia*

Obudziłam się ok.10:00. Przeciągnęłam się i leniwie podeszłam do mojej dopiero co wypełnionej szafy by znaleźć coś odpowiedniego na dzisiejszą pogodę. Wyjrzałam przez okno. „Hmmmm....-pomyślałam- lekkie zachmurzenie, ale nie wygląda na to żeby było ciepło”. Po długim zastanowieniu postanowiłam założyć  jeden z moich ulubionych zestawów na chłodniejsze dni. 

Następnie poszłam do łazienki i po odświeżeniu się przyszłam do kuchni, gdzie moja przyjaciółka dzielnie walczyła z patelnią.

-Dzisiaj będą na śniadanie naleśniki-powiedziała, gdy w końcu udało jej się odkleić na wpół upieczonego placka od blatu...

-Yyyyy.... może ci pomogę?-zapytałam lekko śmiejąc się z jej zachowania

-Przecież ja umiem gotować...

-Na pewno?-zapytałam, uśmiechając się

-Oh, no dobra nasze przepyszne śniadanko wygląda jak by je ktoś już raz jadł...-powiedziała udajac, że płacze-ten miał być dla ciebie, tylko że.... trochę za długo był na patelni-oznajmiła podając mi tależ...-Nie gniewaj się, w domu zawsze mój brat gotował...

  

-Yyyyy... wiesz co....może ja przygotuję śniadanie, a ty idź się przygotować, bo miałam dziś w planie wspólne  zakupy, co ty na to?

-W sumie racja, przydało by się napełnić lodówkę... –powiedziała i pobiegła do swojego pokoju.

Ja w tym czasie zajęłam się naszym posiłkiem. Postanowiłam zrobić moją wersję naleśników..

Dziewczyna zjawiła się w samą porę, akurat wszystko było gotowe.

-Wow... musisz mnie nauczyć robić takie...wow-pochwaliła mnie pełna podziwu

-Oj, nie przesadzaj. To zwykłe naleśniki-powiedziałam, po czym usiadłyśmy do stołu.

Po porannym posiłku pojechałyśmy w końcu do najbliższego supermarketu, by kupić jedzenie.

*Emily*

Chodziłam między regałami szukając produktów, które Mel wypisała dla mnie na kartce. Przydzieliła mi warzywa, owoce, nabiał i słodkości. Sama zajęła się mięsem, jajkami, pieczywem oraz napojami. Byłam właśnie na dziale z słodyczami. Oglądałam po koleji prawie każde opakowanie, aż w końcu znalazłam te zawierające moją ulubioną czekoladę. Niestety była ona trochę za wysoko, więc musiałam stanąć na palcach i próbować dosięgnąć ją jedną ręką. Na moje nieszczęście w jednej chwili straciłam równowagę, a że drugą rękę miałam wypełnioną chrupkami i budyniami w proszku wszystkie rzeczy pospadały na podłogę.

-Och Emily.....-powiedziałam zganiając siebie, kucnęłam i zaczęłam zbierać opakowania.

W pewnym momencie zauważyłam, że nie tylko ja podnoszę porozrzucane produkty. Towarzyszyły mi silne, męskie ręce, które należały do...naprawdę przystojnego mężczyzny.

-Dziękuję-powiedziałam i uśmiechnęłam się

-Nie ma za co, pomoc takiej pięknej kobiecie to czysta przyjemność-odpowiedział i odwzajemnił uśmiech.

-Och ja nie przesadzałabym z tą pięknością... i dziękuję-zachichotałam

-Jestem Rick, a pani?

-Emily, możesz mi mówić po imieniu.

-Bardzo mi miło...

-Mi również... Przepraszam, ale muszę już iść, jeszcze raz dziękuję za pomoc-pożegnałam i poszłam do kasy, przy której czekała już Melanie i koszykiem pełnym zakupów.

-Do zobaczenia! Mam nadzieję, że się jeszcze spotkamy-usłyszałam za plecami, na co obróciłam głowę i popatrzyłam z uśmiechem na nowego znajomego. Bardzo przystojnego znajomego.

-----------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak późno wstawiłam tem rozdział, ale dzisiaj miałam masę pracy. Mam nadzieję że kolejna część się spodobała. Komentujcei.

Weris<3

Rozdział 3

ROZDZIAŁ  3

*Dwa tygodnie później*

-Mel! Rusz się ile mam jeszcze czekać!-krzyknęła zniecierpliwiona Emily

-Ok! Jeszcze chwila-odkrzyknęłam jej i ostatni raz sprawdzałam wczesniej przygotowaną listę. Po chwili zeszłam mówiąc:

-Dobra mam nadzieję, że niczego nie zapomniałm

-Na pewno wszystko jest, sprawdzałaś już chyba z osiem razy, a teraz choć bo taksówka nam odjedzie, a ja nie chcę dreptać na lotnisko 30 kilometrów.

-Okej, okej już wychodzimy...-nie chciałam jej już dłużej wkurzać. Przed wyjściem stanęłam jeszcze we framudze drzwi, popatrzyłam na mój opustoszały dom i powiedziałam cicho:

-Żegnaj John...

A potem wsiadłam do samochodu, w którym czekała już na mnie przyjaciółka i ruszyliśmy.

Na lotnisku był straszny tłok, kolejki ciągnęły się i nie kończyły, no ale cóż to przecież normalne, na lotnisku zawsze jest strasznie dużo ludzi. Po jakiś 45 minutach przyszła nasza kolej i kobieta siedząca za ladą poprosiła nas o podejście, nie trzeba było mówić dwa razy, byłyśmy już tak wkurzone tą całą sytuacją, szczególnie Emi, która cały czas marudziła, że samolot odleci bez nas.

-Witam, proszę bilety i paszporty-powiedziała uśmiechająca się kasjerka.

-Proszę, dwa do Londynu, na 14:30.

-Dobrze, dziękuję wszystko w porządku. Proszę kierować się do gate-u 374 i proszę się pospieszyć bo zostało panią niecałe 25 minut. Życzę miłego lotu.

-Dziękujemy-rzuciłam tylko i pobiegłyśmy z Emi do wyznaczonego gate-u.

Po ok. 15 minutach siedziałyśmy już na swojich miejscach w samolocie i czekałyśmy aż maszyna ruszy. Gdy wkońcu wylecieliśmy, ostatni raz popatrzyłam na panoramę miasta, tyle że z góry, a następnie znalazłam sobie wygodną pozycję i odpłynęłam.

Ze snu wyrwał mnie głos mojej przyjaciółki:

-Wstawaj, Mel zaraz lądujemy, zobacz to Londyn!-Wskazała na miasto

-Chmmm- Powiedziałam zaspanym głosem-jaki on piękny- ziewnęłam.

Ożywiłam się dopiero gdy samolot podchodził do lądowania,ponieważ ciśnienie rozwalało mi głowę.

-Ała..-powiedziałam do siebie łapiąc się za czoło.

-Też cię boli głowa? Spoko to chwilowe, zaraz wylądujemy i będzie po wszystkim-pocieszała mnie przyjaciółka.

Po lądowaniu, wysiedliśmy z samolotu zabrałyśmy bagaże i wsiadłyśmy do stojącej przed lotniskiem taksówki.

-Na 203 Park Street proszę.-powiedziała Emily do kierowcy na co ten odpalił silnik i ruszył do naszego nowego mieszkania.

Po 20 minutach byłyśmy na miejscu, wypakowałyśmy bagaże i weszłyśmy do domu.

Ale on jest śliczny!-skomentowała salon Emily.

-Zobacz tam jest twoja sypialnia-wskazałam na drzwi.

-A tutaj moja-pokazałam jej i sama oniemiałam z wrażenia

-Tu jest kuchnia:

-Natomiast tutaj mamy łazienkę:

-To mieszkanie jest przepiękne! I ty tu chciałaś zamieszkać sama?!

-Szczerze to miałam cichą nadzieję że wyjedziesz ze mną, jeśli bym jechała sama wzięłabym inne mniejsze mieszkanie, ale...

-Nie ma żadnego „ale” nie musisz się tłumaczyć ten dom jest cudowny i cieszę się że postanowiłam z tobą pojechać a teraz musimy się rozpakować bo zobacz ile tego jest!

Rzeczywiście moje przyjaciółka miała rację. W holu czekała na nas masa bagaży i toreb, które czekały na opróżnienie.

-Dobra, to bierzmy się do roboty!-Zarządziłam.

--------------------------------------------------------------------------------------

Mam nadzieję, że rozdział się podobał :) Następny już niebawem.

Komentujcie...:)

Weris<3