Rozdział 1

*Melanie*

Budzik dzwonił niemiłosiernie i wcale nie chciał przestać. Wyłączyłam go i po chwili zmusiłam się, zsunęłam z siebie kołdrę i wstałam z łóżka.

-Kolejny smutny dzień bez Johna....-powiedziałam do siebie patrząc przez okno na zachmurzone niebo. Poszłam do łazienki wzięłam szybki prysznic, ubrałam się i umalowałam.

Po porannej toalecie postanowiłam coś zjeść. Nie miałam apetyty, ale rozsądek nakazywał mi napełnić żołądek. Wybór padł na jajecznicę. Gdy skończyłam posiłek pozmywałam naczynia i wypiłam herbatę. „Nie możesz tak siedzieć, Mel rusz się z domu. Zrób zakupy, albo idź na spacer”-pomyślałam. Wzięłam torebkę, narzuciłam na siebie sweter i wyszłam kierując się w stronę parku. Chodziłam bez celu patrząc na szczęśliwe i kochające się pary. Przypomniało mi się jak z Johnem  potrafiliśmy godzinami spędzać wspólnie czas na powietrzu, rozmawiając, śmiejąc się, wygłupiając. Ale tego już nie ma. On odszedł i trzeba się z tym pogodzić. Tylko, że ja nie mogłam, tak bardzo za nim tęskniłam, tak bardzo chciałam żeby mnie przytulił, pocałował, żebym mogła mu mówić o każdej porze dnia i nocy jak bardzo go kocham.... Nagle w mojej torebce zaczął dzwonić telefon i przywołał mnie do rzeczywistości. Wyjęłam go i odebrałam.

-Cześć Mel, co porabiasz?-usłyszałam głos Emily, mojej kochanej przyjaciółki

-Hej! Jestem w parku na spacerze. Czemu dzwonisz, coś się stało?-zapytałam

-Nie,nic... tak po prostu, chciałam sprawdzić co u ciebie słychać..

-Dzięki, u mnie jest tak jak wcześniej, nic nowego... Jesteś zajęta, może się spotkamy?

-Pewnie. Bardzo chętnie.

-To co, w „naszej” kawiarni za 15 minut?

 Tak nazywałyśmy kawiarnię na rogu, w której uwielbiałyśmy przesiadywać

-Ok, to do zobaczenia!

-Pa!- pożegnałam się. Zakończyłam rozmowę i ruszyłam w stronę miejsca spotkania.

Doszłam spokojnie w 10 minut, ponieważ było stosunkowo blisko. Zajęłam miejsce przy oknie i zamówiłam cappuccino.

  Kilka minut później zobaczyłam dobrze znaną mi osobę, moją Emily, która zawsze mi pomagała i wspierała, szczególnie przez ostatnie miesiące...

-Witaj kochana-przywitała mnie i przytuliła

-Cześć- powiedziałam wymuszając uśmiech. Nie chciałam, żeby znów się o mnie martwiła, niestety ona od razu rozpoznała, że naprawdę nie jestem wesoła

- Znowu jesteś smutna.... –powiedziała

-Nie, dlaczego tak myślisz?- próbowałam się uśmiechać

-Daj spokój, mnie nie oszukasz-za dobrze mnie znała-wiem, że jest ci strasznie ciężko, ale od pogrzebu minęło już prawie pół roku. Nie możesz codziennie być taka przygnębiona,  siedzieć całymi dniami zamknięta w domu i gapić się na ścianę. Rozumiem, że bardzo kochałaś Johna, jednak nie możesz wiecznie żyć przeszłością, kiedyś na pewno znajdziesz taką osobę, którą będziesz kochała, i z którą ułożysz sobie życie.

-Emliy.... wiem, masz rację, dużo nad tym myślałam i doszłam do wniosku że to nie ma sensu...-zaczęłam

-Nie rozumiem, co chcesz przez to powiedzieć-była naprawdę przejęta

-Podjęłam decyzję, która może zmienić całe moje życie-dalej trzymałam ją w niepewności

-No mów, błagam, bo nie wytrzymam!-naprawdę się przeraziła

-Ja...
-----------------------------------------------------------------------
Ten rozdział jest na razie wstępem do opowiadania. Mam nadzieję, że może komuś spodobał się i zainteresował... Komentujcie, wyrażajcie swoje opinie :)
Weris <3